دریانیوز:  بیش از نیمی از بافت شهر بندرعباس را خانه های قدیمی ، در محلات حاشیه ای تشکیل می‌دهد، خانه هایی که هیچ اعتباری به دوام آنها نیست و در بارندگی های اخیر نیز بسیاری از آنها به طور جدی آسیب دیدند یا تخریب شدند. خانه هایی که تاریخ ساخت برخی از آنها به بیش از نیم قرن هم می رسد و تا کنون چندین نسل را دل خود پناه داده‌اند و به عرصه های مهم اجتماعی رسانده اند. اما سوال این جا است که این خانه ها تا چه زمانی باید مسئولیت وظایف حکام و مدیران شهر را به تنهایی به دوش بکشند؟! مهمترین نیاز شهر بندرعباس مسکن است ! شهری که به دلیل موقعیت جغرافیایی اش بزرگترین صنایع کشور و مهمترین بنادر را در خود جای داده و خودش به تنهایی بخش اعظمی از نیازهای انرژی، صنعت،آب شهرهای مرکزی و ثروت کشور را تامین می کند. با این وجود طی سالیان مختلف کمترین توجهی به اهالی و شهروندان مظلوم و ساده اش نشده! از خیابان های پر چاله و آسفالت های خرابش باید بگوییم که صدای همه مردم شهر را در آورده یا از نرخ بالای بیکاری که برخی جوانان را به سمت فعالیت های غیر مولد و کم اثر در اقتصاد سوق داده است؟ از صنایعی باید صحبت کنیم که بر خلاف شعار های پر زرق و برقی مثل « بومی گزینی» همچنان نیروهای غیر بومی در راس استخدام ها قرار می گیرند و پست های مهم و کلیدی را به دست گرفته و پس از تکمیل رزومه مسئولتی شان راهی سایر مناطق کشور می شوند؟

از خانه‌هایی باید صحبت کنیم که صاحبانش به هنگام بارندگی باید دست به دامن گروه های جهادی شوند تا چند متر پلاستیک را با کمک خیرین تهیه کنند و خانه به خانه در کوچه پس کوچه های محله های شهناز، نخل پیرمرد، درخت سبز سنگ کن و ... بچرخند و روی سقف منزل نیازمندان بکشند! یا از تورم عجیب و غریب در بخش مسکن باید گفت که روز به روز قیمت اجاره و خرید و فروششان با زد و بندهای پنهان بساز بفروشها و برخی دلال ها سر به فلک می زند؟ تا جایی که دیگر امید به خانه دار شدن را به یک آرزوی دست نیافتنی برای مردم این شهر مبدل کرده‌اند. جای تاسف اینجا است که همه، حتی مسئولان استانی و کشوری نیز همه این موضوعات را می دانند و ممکن است در سخنرانی هایشان هم به آنها اشاره ای کنند! ولی جای تعجب و تاسف است که کسی زورش به این حجم از مشکلات نمی رسد مشکلاتی که سال به سال روی هم جمع شده اند و اکنون موجی از هزینه های مادی و معنوی را برای همه مردم این شهر بوجود آورده است. با این وجود تکلیف مردم در فقیر و محروم ترین قطب اقتصاد کشور چیست ؟ قطب اقتصاد لقبی است که بارها و بارها به استان هرمزگان داده شده ! این چه قطبی است که خودش جزو محرومترین ها است!؟ 

خداحافظ خانه خوبم

دولت دوازدهم خودش را همه جا و در هر فرصتی امید بخش و مدبّر امور معرفی می کرد چند پروژه خانه سازی، آن هم در سال های پایانی کارش آغاز شد که البته هیچ کدام به نتیجه و سر انجام مطلوب نرسید و تقریبا همه مردم و متقاضیان مسکن را به نهایت اوج نا امیدی رساند. بعد از دوازدهم، دولت سیزدهم روی کار آمده است که یکی از مهمترین شعار ها و برنامه هایش را تلاش برای خانه دار شدن مردم و بخصوص قشر جوان و ضعیف جامعه اعلام کرده است . طرحی که دولت سیزدهم آن را نهضت ملی مسکن نامید تا همه کسانی که به دنبال راهی برای خانه دار شدن هستند چراغ امیدی هر چند اندک در دلشان روشن شود. ولی این طرح به بدترین نحو ممکن در بندرعباس در حال شروع شده است! چرا می گوییم بد؟ !توضیح اینکه؛ نهضت ملی مسکن قرار است علاوه بر خانه دار کردن مردم کاری کند که قیمت خانه ها نیز به سمت تعادل حرکت کند و با افزایش خانه سازی در شهر ها ، قیمت ها رو به کاهش برود ولی آیا خانه سازی در فاصله حدود 50 کیلومتری از یک شهر به کاهش قیمت ها در مرکز یک استان کمک می کند؟ جواب به وضوح مشخص است که خیر؟

بندرعباسی ها قرار است در فاصله 50 کیلومتری از محل کسب ، کار و تحصیل فرزندانشان صاحب خانه شوند! قرار است این فاصله را روزی چند بار با ماشین شخصی شان طی کنند؟ قرار است برای درمان و مشکلات حوزه بهداشت خانواده شان کرایه های نجومی برای رفت و آمد به شهر بدهند؟ و چندین سوال دیگر که البته همه این ها بعد از مدتی تبدیل به یک مشکل اساسی می شوند! نمونه واضح این موضوع را باید در شهرک پیامبر اعظم (ص) شهر بندرعباس دید جایی که به هنگام بارندگی عیب ها و نواقص متعدد شهرسازی اش نمایان می شود و خون به دل ساکنان این شهرک می کند! به این ترتیب آیا کسی حاضر می شود امتیاز قانونی خود بابت خانه دار شدن را با همه این مشکلات به هدر به دهد و جایی برای خود خانه بسازد تا سالها قسط چیزی را بدهد که خودش نمی تواند از آن به راحتی استفاده کند؟ پس به این ترتیب بندرعباسی ها باید بگویند خدا حافظ خانه خوبم!

چه کسی باید تلاش کند مردم یا مسئولان

بدون شک مسئولانی که در حوزه شهرسازی و مسکن فعالیت می کنند بیش از هر کسی مخاطب مشکلات مسکن و خانه دار شدن مردم بندرعباس هستند و آنها هستند که باید تلاش کنند تا مردم این شهر به مهمترین حق خود که قانون اساسی کشور به طور صریح از آن صحبت کرده است دست یابند. خوب است این عزیزان اندکی تلاش خود را بیشتر کنند، خود را به زحمت بیاندازند و به جای معرفی شهرک علوی بندرعباس برای ساخت نهضت ملی مسکن که در فاصله 50 کیلومتری از شهر قرار گرفته است مکان نزدیکتری را تعیین کنند تا هم مشکلات ناشی از کمبود مسکن و قیمت بالای آن در شهر کم شود و هم مردم با آرامش خاطر به این حق خود برسند. مسئولان حداقل کاری که می توانند انجام بدهند این است که اگر واقعا راهی به جز احداث مسکن در شهرک علوی وجود ندارد این موضوع را صادقانه و به طور مشروح با اهالی بندرعباس در میان بگذارند و علت‌ها را توضیح دهند.

محمد زارعی/دریا