دریانیوز:  « من کارشناسم ». این جمله کوچک فوق در هر زمینه ای، امید به بهبود اوضاع یا انجام امور به نحو احسن را نوید می دهد . اما برای ما این مُسَلَّم ، وارونه شد . به گزارش دریا ؛ از توابع بخش شمیل بندعباس هستیم. در بین مسیر و جاده مواصلاتی حسنلنگی به شمیل رودخانه فصلی بنام رودخانه « دریسی » وجود دارد که مسیر مذکور بوسیله آبنما از آن عبور می‌کرد . در سمت جنوبی و جنوب غربی آن روستای چاه خرگ و در سمت شرقی و شمالی آن روستای کرمون قرار دارد . در زمان بارندگی نیز اگر که سیلاب جریان پیدا می‌کرد ، گاهی یک ساعت ، گاهی دو ساعت و شاید کمتر یا بیشتر راه بندان می شد . تا اینکه اداره راه بندرعباس حدود ۶ یا ۷ سال پیش تصمیم به ایجاد پل گرفت . ابتدا خوشحال شدیم ، ولی وقتی کار شروع شد و مشاهده کردیم که قصد دارند از پل‌های پیش ساخته(باکس های بتنی) استفاده کنند ، مستمر گفتیم که این روش و این کار عبث و حتی خطرناک است . گفتیم ما بچه اینجا هستیم و این رودخانه را می‌شناسیم . این رودخانه وحشی و خطرآفرین است . لطفاً با جان و مال مردم بازی نکنید . امّا در جواب این تجربه و دانسته های چند ده ساله های ما ، کارمند یا کارشناس اداره راه با این جمله کوتاه که « من کارشناسم » سعی داشت با به رخ کشیدن سواد و تحصیلات به اصطلاح کلاسیک خود ما را قانع کند . علی ایحال از ما اصرار و از آنها انکار و نهایتاً کار غیراصولی که قصدش را داشتند انجام گرديد و شد آنچه نباید می‌شد و حدود سال ۹۸ کار ساخت تمام شد .

برای ما نتیجه کار مثل روز روشن بود . در بارندگی دو سال پیش که حجم بارندگی کمتر بود ، نشانه هایی از غیراصولی و غیراستاندارد بودن کار عیان شد و شاهد طغیان و خسارت این رودخانه بودیم ، امّا باز هم مسئولین مربوطه بر اعتقاد و نظر اشتباه خود راسخ بودند، تا اینکه در بارندگی اخیر، دقیقاً مطابق پیش بینی ما با ورود سیلاب ، چون پل‌ ایجاد شده جوابگوی حجم آب نبود و مزید بر آن مسدود شدن ورودی‌های آن با شاخ و برگ و تنه درختان به دلیل کوچک بودن اندازه قطر داخلی دریچه های آن ، عملاً پل مذکور را از مدار عبور آب خارج شد و خودش سدی شد جلوی رودخانه و نتیجتاً حجم زیادی از سیلاب از دو طرف ، یک طرف به سمت محله و منازل مسکونی مردم و کشاورزی آنان در روستای چاه خرگ و از طرف دیگر به سمت کشت و کشاورزی مردم و منازل مردم در روستای کرمون حمله کرد و چه شب و روزی بر مردم و این روستا نشینان محروم گذشته ، که فقط خدا می داند و بس . خانواده فقیری در روستای چاه خرگ که سرپرست ندارند و تحت پوشش کمیته امداد روزگار می گذرانند ، می گویند خواب بودیم که یک لحظه احساس کردیم خیس شده ایم و در آب فرو رفته ایم و احساس سرما می کردیم . از جایمان بلند شدیم، دیدیم که سیلاب وارد خانه مان شده است و هرطور شده از خانه بیرون آمدیم تا جانمان را نجات دهیم .فرد روستائی دیگر می گوید ، یک لحظه متوجه شدم که سرمایه زندگی ام که یک گاو بود را ، آب دارد با خودش می برد . فرزندانم وقتی این صحنه را دیدند جانشان را به خطر انداختند و به آب زدند تا این اندک سرمایه زندگی مان را حفظ کنند . خدا با ما یار بود ، چون طناب حیوان دور یک درخت پیچید و گیر کرد و همین باعث شد که فرزندانم به او برسند و با کمک دیگر اهالی پس از تحمل سختی زیاد و زحمت فراوان آن را از آب بیرون کشیدند .

وقتی از آب بیرونش آوردند ، حیوان بیچاره خفه شد بود و از سرما می‌لرزید . کشان کشان آوردیمش داخل خانه و آتش روشن کردیم تا اینکه کم کم توانست روی پای خودش بایستد .با وقوع این اتفاقات به آن روزی و زمانی فکر می کردم که آن کارمند تحصیلکرده اداره راه می گفت « من کارشناسم » می گفت :من می دانم یا شما؟ می خواهم بگویم آقای کارشناس ، الآن بیا و جواب آلام و گرفتاری که برای مردم درست کرده اید را بدهید . گرفتاری و خانه خرابی مثل دو مورد فوق که برای مردم محروم روستا و روستانشینان درست کرده اید را چه کسی پاسخ می دهد ؟ سیلاب یک شانه خالی با ارتفاع حدود دو تا سه متری برای ادامه مسیر ، قبل و بعد از پل ایجاد کرده و با انحرافی که به گاردریل ها داده ، هر لحظه احتمال سقوط خودروها از ارتفاع دو سه متری ، بخصوص در شب و باز هم خصوصاً برای افراد غیرمحلی وجود دارد . بروز این همه مشکلات را چه کسی پاسخگوست؟! حالا اهالی ، قدر آن آبنمای قدیمی با طول و گستردگی فراوان را می دانند ، چون با وجود اینکه در طول یکسال دو یا سه چهار باری ، هر بار دو سه ساعت راه مسدود می شد، در عوض مال و جانشان به خطر نمی افتاد . راه حل رفع این معضل ، برداشتن این آثار بی تدبیری اداره راه ( پل‌ها و باکسهای بتنی) از مسیر آب و جایگزین آن ساختن پل استاندارد و بزرگ با پایه های با فاصله مناسب است . آیا کسی هست پاسخ دهد !؟ شما پاسخ می دهید آقای کارشناس؟