دریانیوز: آن صبح سرد زمستانی تجربه ای عجیب  و بهت‌آور را از سر گذراندیم حادثه ای که زمان، هرچه از رخدادش گذشت ، از شدت بزرگی آن کم نکرد. خبر سنگین بود و شوک آور و باورش سخت و طاقت فرسا ، حادثه ای که فطرت های پاک را هوشیار کرد و قلب های زنگار گرفته را غبار زدود . غم از دست دادن حاج قاسم تنها بخشی از این فاجعه دردناک بود و در کنارش نفرتی آمیخته با غیرت دینی نسبت به آمریکایی های جنایتکار شعله به جانمان انداخت. گرمای آتشی که بزرگترین فرعون زمانه بر وجودمان زد آنچنان خونی را در رگهایمان جاری ساخت که طاقت نشستن و تماشای پیکر قطعه قطعه شده آن مرد خدا را نداشتیم باید کاری می کردیم و این جوشش خون ریخته شده ی شهید مظلوم ما بود که سیل بیکران مردم را برای وداع با او روانه  کرد. باید حرکت می کردیم، باید می رفتیم، نشستن و تماشاگر بودن سهم ما نیست ، باید رفت تا این قلب های داغ دیده در جایی آرام شوند همه رفتند، با همان سیل عجیب جمعیت روانه وداع با او شدند تا شاید آتشی که به جانشان افتاده بود فروکش کند.

اما بعد از گذشت دو سال هنوز آرام نشده ایم انگار این آتش خاموش شدنی نیست. بله! این داغ خوب شدنی نیست! مگر قلب حاج قاسم آرام گرفت که ما آرام بگیریم.  چقدر از دوستان شهیدش گفت، چقدر از حاج احمد کاظمی گفت و گریست، چقدر از عماد مغنیه گفت ، چقدر از رفقای شهیدش گفت که آرزوی وصال به آنها را داشت .آن گفتگوی ضبط شده قدیمی را به خاطر دارید؟! آنقدر گفت و گفت...  تا آنجا که هِق هِق گریه‌هایش نگذاشت روایتش را تمام کند! آری! ما نفهمیده بودیم حاج قاسم از چه سوزدلی سخن می‌گفت و چه آتشی بر جانش افتاده بود که با آوردن نام دوستان شهیدش این چنین مثل ابر بهاری اشک می ریخت تا آنکه رفتنش آتشی شد بر قلب‌های ما. و آنجا  بود که فهمیدیم حاج قاسم در طول این سالها چه می کشیده.

هنوز هم نام حاج قاسم که می‌آید، قلبمان تیر می کشد همان نفرت آغشته به غیرت دینی نسبت به فرعون زمان، آمریکای جنایتکار، تمام وجودمان را می گیرد و آهی سوزناک از نای دل سرمی دهیم تا گواهی باشد بر عشق ما به حاج قاسم، تا عشق ما به شهادت. بارها و بارها، شاید به تعداد حضورمان در جلسات روضه شهدا علیه السلام این حدیث را شنیده ایم که؛ پیامبر اکرم (ص) فرمودند: برای شهادت حسین (علیه‌السلام)، حرارت و گرمایی در دلهای مؤمنان است که هرگز سرد و خاموش نمی شود. رسول گرامی اسلام صلی‌الله علیه وآله وسلم را خطاب قرار می دهیم که؛ ما حرارت و گرمای ریخته شدن خون شهید مظلوم و عزیزمان را دیدیم و با تمام وجود حسش کردیم، ما در زمانه خودمان دیدیم، کشته شدن انسانی مظلوم و اهل تقوا با قلبها چه می کند. ما زنده بودن شهید را بعد از شهادتش تجربه کردیم.  هر روز و هر جا که نامش را می آورند غم بر دلمان و اشک بر گوشه چشممان جاری می شود و بی شک راز ماندگاری حاج قاسم همین است که مسیر زندگی اش از کربلای امام حسین‌علیه‌السلام گذشت و همچون امام خویش چراغی شد برای هدایت قلبها، تا با نورش بتوان  حق را از باطل تشخیص داد.

محمد زارعی/ دریا