دریانیوز: یکی از کارهایی که در قدیم توسط بازرسی انجام می شد و نیاز هست که باز هم ادامه پیدا کند، بازدیدهای استانی از مراکز مختلف بود که متاسفانه کرونا این بازدید ها را ملغا کرد، ولی در واقع کارشناسان بازرسی برای بازدید از مراکز توانبخشی یا مراکز شبانه روزی یا هر مرکزی، کارشناسان مربوط به حوزه مربوطه را همراه خود می برد. در این بازدید ها فرصتی برای کارشناسان تخصصی ایجاد می‌شد تا بتوانند مراکز را در استان‌های دیگر ببینند و دیدگاه های خوبی پیدا کنند و ببینند که مراکز در استان های دیگر به چه شکل اداره می‌شود و چه نقص ها و چه مزایایی در این نوع اداره وجود دارد .
    کارشناسان بازرسی نمرات خود را می دادند اما کارشناسان تخصصی بهره های آموزشی خود را می بردند اکنون پیشنهاد می‌شود که کارشناسان تخصصی حوزه توانبخشی برای علم آموزی و آشنایی با واقعیت ها در استان‌های دیگر مامور شوند و یک هفته  در هر استانی که تشریف می برند مراکز را از نزدیک ببینند تا با نحوه مدیریت در مراکز مختلف آشنا شوند و نقایص کار خود را بیابند و مزایای کار خود را هم ببینند.
   متاسفانه کارشناسی که در طول ۲۰ سال خدمت خود در حوزه امور اجتماعی بوده هرگز نخواهد توانست تصور خوبی از یک مرکز توانبخشی توانمند داشته باشد و گرفتار دستورالعمل‌ها و قوانینی است که در کشور نوشته می شود تا حداقل و کف یک مرکز ایده آل را تعیین می کند برای اینکه از این پایین تر دیگر امکان ندارد .اما نوآوری و توانمندی بیش از آن را هم اجازه داده اند و هیچگونه بُعدی ندارد که یک مرکز بتواند با توانمندی خود و با فکر بهتر بیش از دستور العمل را اجرا نماید. متاسفانه کارشناسانی که در طول خدمت خود از مهد کودک ها بازدید کرده‌اند و مهدکودک ها را دیده اند که در دیوار آنها نقاشی های کودکانه است و مزیت یک مهد کودک به داشتن مداد رنگی ها و ماژیک های خوب شناخته می‌شده و این که بچه‌ها در آن مهد کودک یاد بگیرند که شعری کودکانه در مورد مادر و پدر خود بخوانند،  این کارشناسان وقتی که به یک مرکز توانبخشی توانمند مراجعه می کنند می بینند که دیوارها خالی از رنگ آمیزی، مدادرنگی ها نیست و دفتر
نقاشی های بچه ها نیست و  فکر می‌کنند که این مرکز نمی‌تواند خدمات خوبی ارائه دهد این مثال نشان می دهد که ارزیابی یک مرکز توانبخشی باید به عهده افراد صاحب فکر و متخصص نهاده شود اگر بخواهیم مثال بزنیم می توانم کودکی بنام معینا را مثال بزنم کودکی که در ابتدای ورود به این مرکز توان ایستادن نداشت و نمی‌توانست راه برود و پدر و مادر نگران بودند و نمی دانستند چه کنند.   معینا امروز می تواند راه برود چراکه درمان توانبخشی او در این مرکز شروع شد و ادامه پیدا کرد و متاسفانه به کرونا برخورد و این مرکز تعطیل شد و خانواده که پیشرفت معینا را دیده بودند برای ادامه درمان به کاردرمانی مراجعه کردند و امروز معینا می‌تواند تقریباً خوب راه برود شاید کارشناسان این ایراد را بگیرند که شما چرا درمان کردی درمان که از وظایف بهزیستی نیست آیا بهتر نبود که برای معینا دفتر نقاشی می گرفتید به وی شعر مادرم چنان و چنان است را یاد می دادی و با او بازی می کردید ولی غافل از اینکه ما معینا را به حدی رسانده ایم که در سن مناسب ، به مهدکودک عادی بطور عادی خواهد رفت و با بچه های هم سن خود درس خواهد خواند‌.
 در مرکز حرفه آموزی هم همین طور اگر ما می‌خواستیم افراد را سرگرم کنیم می توانستیم افرادی را به عنوان مربی بگیریم و هر روز کاغذ و قلمی در اختیار بچه‌ها بگذاریم و در نهایت بعد از دو سال به بهزیستی اعلام کنیم که این ها قابلیت شغل آموزی ندارند ؛ یا این روند را ادامه دهید یا افراد جدیدی در اختیار ما بگذارید .اما ما هنرمندانی از این افراد بیرون آوردیم.
   فردی که از نظر ذهنی مشکل داشت اکنون تابلوهایی را طراحی می‌کند که مختص خودش است و هیچ نمونه دیگری در کل ایران ندارد یا فرد معلولی که اکنون مهارت کامل یافته است. یا فرد سی پی و ناشنوایی که هیچ امیدی به او نبود و امروز توانایی های خاص خود را دارد و می تواند برخلاف روز اول که قادر به جدا شدن از مادر خود نبود بدون حضور مادر در هر اداره ای به کار بپردازد.
 در نتیجه اداره یک مرکز توانبخشی لوازم خاص خود را می خواهد اراده خاص خود را می خواهد  و فکر و تفکر خاصی هم نیاز دارد. بنابراین خواهشی که ما از سیستم توانبخشی کشوری داریم این است که اجازه بدهند که افرادی توانمند و متخصص، مراکز را به نحوی اداره کنند که از مهد کودک معلولین به مرکز واقعاً توانمند کننده و توان بخش معلولین تبدیل شود.

بهزاد رحیمی/ دریا