دریانیوز: گرچه فقر و ثروت بنظر می رسد که باهم جمع نمی شوند، اما در استانی مانند هرمزگان شاهدیم که این دو با هم جمع شده اند و هیچ مسئولی هم خود را مسئول این وضعیت ندانسته و پاسخگو نبوده‌اند. از یک طرف استان اقتصادی و ثروتمند برای کشور به شمار می رویم که البته هرمزگان سهمی از این ثروت ندارد و درآمدش به خزانه واریز می شود و سهم مان فقط گرانی مسکن ، آلودگی، ترافیک و.... است و صنایع هم خودمختار هستند و برخی شان حتی مالیات و عوارض شان را برخلاف قانون در استان مان پرداخت نمی کنند وحساب های بانکی شان هم در هرمزگان نیست که چند روز قبل استاندار هرمزگان از آنها خواست حساب های شان را به استان منتقل کنند که البته بعید بنظر می رسد صنایع گوش شنوایی داشته باشند و برخی از آنها که تخلفاتی هم مرتکب شده اند که بعضی رسانه ای شده و نمایندگان نیز موضع گیری هایی داشتند که متاسفانه اثرگذار نبود و اقدامی از سوی دستگاه های نظارتی و استانداری هم صورت نگرفت. حال واقعا مشخص نیست نمی خواهند یا نمی توانند در این زمینه اقدام کنند؟ اگر در هر استانی دیگر اینقدر بنگاه اقتصادی وجود داشت، بطور حتم باعث عمران وآبادانی آن استان ها بر اساس نقش مسئولیت‌های اجتماعی، اشتغالزایی برای جوانان بومی آن استان و... شده که در هرمزگان از گذشته تاکنون نیروهای موردنیاز شان را از خارج استان بصورت اتوبوسی آورده اند و جوانان اینجا مجبورند بدنبال مشاغل کاذب، قاچاق کالا و سوخت و... بروند ودر آتش آن بسوزند و جان دهند و هیچکس هم خود را در این بخش پاسخگو نمی داند.

چرا نباید هرمزگانی ها در اشتغال در این صنایع سهمی داشته باشند؟ در کدام استان چنین وضعیتی وجود دارد که جوانانش در کنار صنایعش بیکار باشند و مجبور باشند به سمت مشاغل کاذب بروند که جان‌شان هم در معرض خطر قرار گیرد؟ این استان بدلیل بی تدبیری‌های دولت‌ها در ادوار مختلف در فقر، فلاکت،بیکاری ، محرومیت و... دارای رتبه نخست کشوری است و گویا مسولان استانی به کسب این مقام به خود افتخار و می بالیدند که هیچ اقدام اثرگذاری برای رفع آنها تاکنون نداشته اند. محلات حاشیه ای تا روستاهای کوهشاه و بشاگرد و... همچنان در اوج محرومیت قرار دارند و مسئولان کشوری هم که وارد استان می شوند، بیشترشان از فرودگاه به استانداری و سپس صنایع می روند و برمی گردند و حتی وضعیت محلات حاشیه‌ای، بافت های فرسوده و سکونتگاه های غیررسمی و روستاهای دور ونزدیک را نمی روند تا اوج فقر و محرومیت را ببینند و اقدامی اثرگذار داشته باشند تا استانی که درصدر استان های درآمدزایی کشور است، در صدر فقر وفلاکت، بیکاری و.... قرار نگیرد و این معادله همچنان لاینحل نماند. در این دولت که حتی رئیس جمهور بازدید از مناطق شهری و روستایی محروم را از ابتدای شروع بکار در برنامه داشته اند و الگویی برای وزرا، استانداران و مدیران کل، فرمانداران و... شده اند؛ انتظار می رود با فرهنگ سازی این مدل رفتاری، بخشی از مشکلات این مناطق برطرف شود وهرمزگان ثروتمند برای ایران، برای خودش در فقر وفلاکت و محرومیت نماند.

علی زارعی/دریا