دریانیوز:  عنایت ا.... میرزاده ، معتمد و ریش سفید ومعتمد کوهشاه احمدی در شهرستان حاجی آباد می گوید: ما از مسئولان که نخواسته ایم جاده و اتوبان برایمان احداث کنند؛ فقط خواسته ایم جاده احداث کنند تا بتوانیم در جاده های ایمن و استاندارد رفت و آمد کنیم و عزیزانمان را از دست ندهیم. چرا باید به خودروها در این جاده های غیراستاندارد کوهشاه خسارت وارد شود و یا واژگون شوند وتصادف کنند و خانواده هایی داغدار شوند وهیچکس هم خود را پاسخگو نداند؟ بیشتر جاده ها خاکی است و سنگلاخی و برخی هم که آسفالت شده اند، بدون خط کشی وآرم وعلائم و بعد از مدتی خراب می شوند. از دولت های مختلف خواسته ایم که جاده های کوهشاه و بخصوص کوهشاه جنوبی را آسفالت وایمن سازی کنند که متاسفانه کمتر پاسخ گرفته ایم. میرزاده می گوید: از استاندار هرمزگان دعوت می کنیم به کوهشاه بیایند واز نزدیک جاده ها را ببینند.

آقای استاندارتشریف بیاورند کوهشاه و بیایند وضعیت معادن را ببینند که اگر از ظرفيت این معادن برای اشتغالزایی و عمران و آبادانی منطقه استفاده شده بود و به بومیان اعتماد می شد و معادن را به غیر بومی ها واگذار نمی شد، شاید رنج و محرومیت این گنج نشینان ادامه نمی یافت. اگر سرمایه گذاران در معادن زمینه اشتغال جوانان را فراهم کرده بودند و در راستای ایفای نقش مسئولیت های اجتماعی در احداث جاده، مدرسه، مسجد، سرویس بهداشتی، تحصیل دانش آموزان و... مشارکت کرده بودند، شاید که همچنان نام کوهشاه احمدی با فقر و محرومیت گره نمی خورد و دانش آموزانش ترک تحصیل نمی کردند و خانواده ها در جاده های ناایمن که برخی از جاده های خاکی بعد از بارندگی از بین می روند، جان نمی دادند و لباس سیاه نمی پوشیدند. چرا جوانان این منطقه باید بیکار باشند و برای اشتغال به شهرهای دیگر بروند؟ چرا فقط گردوخاک و بیماری های تنفسی و... ، سهم مردم از معادن باشد و مرگ عزیزان شان ؟ آقای استاندار بیایند وببینند که 14حلقه چاه معروف به چاه های مطلوبی را به عشایر کرمان دادند و حتی به بومیان منطقه اجازه حفر چاه داده نمی شود. استاندار بیایند وفقر و محرومیت کوهشاه نشینان را ببینند که برخی برق هم ندارند وبرخی هم با تیر برق فاصله زیادی دارند و وسایل برقی شان سوخته است و هیچکس هم پاسخگوی این اجحاف در حق شان نیست.

برای آب شرب و کشاورزی و دامداری هم کوهشاهی ها مشکل دارند وبیشتر باید آب غیربهداشتی بخورند و لوله کشی مناسبی هم نداریم. معدن کرومیت روستای بن گهر کوهشاه جنوبی را چندسالی استخراج کردند و حال باتلاق پرآبی رها کرده اند ورفته اند که نوجوانی در تابستان در آن غرق و خانواده ای عزادار شد . هفت خانواده در کنار این معدن کرومیت بدون برق زندگی می کنند که این بی برقی و تاریکی باعث مارگزیدگی و فوت کودکی هم شده است. میرزاده از خاطره تلخ مادری با 9فرزند و فرزندشیرخوار می گوید که بدلیل مارگزیدگی تا به سختی از جاده های خاکی و ناایمن به بندرعباس رسیدند، مادر جانش را از دست داد و آمبولانسی کرایه کردند و جسد این مادر را به روستا برگرداندند و دفن کردند. وی می گوید: طرح هادی در روستاهای کوهشاه جنوبی چندان اجرا نشده است واز آن طرف بیشتر اراضی منطقه را به عنوان اراضی ملی اعلام کرده اند و برای ساکنان مشکل ایجاد شده است که از استاندار می خواهیم به این موضوع رسیدگی کنند. مردمان این منطقه درمقابل اشرار ایستادگی کردند و حافظ امنیت و مرزها هستند و حق شان نیست که اینگونه با آنها رفتار شود.

مسجدی نیمه تمام شهید قاسم سلیمانی

رئیس شورای اسلامی روستای بن گهر می گوید: اگر زمینه اشتغال مردم منطقه در معادن کوهشاه فراهم می شد، بیکاری در منطقه از بین می رفت. همچنین روستا بدون مسجد است و بنای مسجدی به نام شهید قاسم سلیمانی در روستا نهاده و فونداسیونش احداث شده وامیدوارم با حمایت بنیاد علوی که قول داده اند، زودتر این مسجد احداث شود. وی می گوید:لوله آب از درونجو به داخل روستا برده ایم که در بستر رودخانه است که هم لوله اش شکسته وبا پلاستیک و تیوپ بسته ایم وهم در هر بارندگی لوله شکسته و جدا می شود وهر تکه اش را بایستی از جایی پیدا کنیم و بیاوریم.

آب مان تصفیه شده و کلرزنی نمی شود. از مسئولان و نهادهای انقلابی و جهادی می خواهیم مشکل آب روستای ما و سایر روستاهای کوهشاه را برطرف کنند تا مردم منطقه از آب مناسبی برخوردار باشند. احمد میرحسینی کوهشاهی، یکی از اهالی هم می گوید: چرا سهم مان از معادن فقط باید باتلافی باشد که بدلیل رهاشدن در معدن کرومیت روستای بن گهر، عزیزان مان را ازدست دهیم؟ چرا پیمانکاری که این معدن را استخراج کرد، حداقل جاده را آسفالت نکرد وبه مردم منطقه رسیدگی نداشتند؟ چرا معادن در اختیار بومی ها قرار نمی گیرد و یا زمینه اشتغال مردم منطقه در معادن فراهم نمی شود؟

اینجا کوهشاه احمدی

اینجا کوهشاه احمدی، سرزمین گنج ها و رنج هاست که تاکنون هیچ کس نتوانسته این معادله را حل کند. سرزمینی که معادن مس، کرومیت، منگنز، آهن و... را در خود جای داده و بهشت معادن است، اما مردمانش درجهنم بیکاری، بی جاده ای، بی امکاناتی، بی مهری مسئولان و... زندگی می‌کنند.برپیشانی کوهشاه احمدی همچنان مهر محرومیت نقش بسته است و در زیر پای کوهشاه نشینان معادن گنج های خدادادی است.

برخی خانه ها کپری است و به قول میرزاده، بیشتر مردمان اینجا مانند عهد دقیانوس در خانه های چوبی کپری و بدون امکانات زندگی می‌کنند و مسئولان هم گویا کوهشاه ها را فراموش کرده اند و به آنها نمی رسند و در مشکلات شان رها شده اند. روستاهایی داریم که غسالخانه، خانه بهداشت، مسجد، جاده مناسب، آب آشامیدنی مناسب و... ندارند. حال چشم امید کوهشاهی ها به دولت مردمی وانقلاب و جهادی آیت ا... رئیسی است تا زنگارهای محرومیت را با استفاده بهینه واشتغالزایی در معادن و واگذاری به بومیان، احداث جاده، حمایت از کشاورزان ودامداران، تامین آب وبرق و مدرسه و مراکز درمانی مورد نیاز و... بزداید و عدالت در خدمات‌رسانی را در این منطقه فراهم نمایند.